Σκέψεις εν όψει εκλογών

Με τις πλέον “βλακώδεις” και “ανεγκέφαλες” εκλογές να πλησιάζουν και με τα δύο βασικά κόμματα να αναλώνονται σε ανακοινώσεις και κορώνες άνευ περιεχομένου και ουσίας, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι αυτό το κράτος έχει μπει σε μια τροχιά αυτοκαταστροφής. Μια τροχιά από την οποία θα μπορέσει να βγει – με γερό ταρακούνημα – μόνο εάν οι πολίτες αυτής της χώρας, αποφασίσουν για πρώτη φορά στην μετά το 1821 πορεία τους, να βάλουν τέρμα στον εμπαιγμό και στην βλακεία.

Το σκηνικό της “βλακείας” είναι γνωστό και όποιος επιμένει να στηρίζει είτε την μία πλευρά είτε την άλλη…ή ζει σε άλλο πλανήτη ή απλά έχει “τρέχοντα συμφέροντα”.

Ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο, έπαιξαν με τους ξένους, το παιχνίδι “κοίτα από την άλλη μέχρι να βάλω τη σκόνη κάτω από το χαλί” και στο τέλος κατάφεραν το ακατόρθωτο… Να τραβήξουν μόνοι τους το χαλί πάνω στο οποίο πατούσαν.

Ο Τσίπρας από την άλλη, έχει το παιχνίδι χαμένο καθώς οι παρατάξεις που φιλοξενεί φωνάζουν προς κάθε πλευρά “είμαστε ένα σκορποχώρι που ο καθένας κάνει και λέει ότι θέλει”. Ξέρει πολύ καλά ότι με αυτή την ομάδα όχι κυβέρνηση δεν θα δει (κι αν την δει θα είναι ημερών) αλλά ούτε σε αγώνα κόντρα σε ερασιτεχνική ηλιθίων δεν μπορεί να κατέβει.

Πέραν όμως των όσων συμβαίνουν εντός του κόμματος του, έχει καβαλήσει και το καλάμι της δημοσιότητας και έχει πιστέψει ότι είναι ο σωτήρας που θα οδηγήσει ολόκληρη την Ευρώπη σε μια στροφή… Εδώ δεν μπορεί να διοικήσει το ίδιο του το κόμμα, αυτός ονειρεύεται να γίνει ο ηγέτης της Ευρώπης! Αλλά τι μπορείς να περιμένεις, από έναν που έχει μείνει ακόμη στους αγώνες που έδινε σαν μαθητής για να διασφαλίσει ότι οι τυρόπιτες στα κυλικεία των σχολείων, θα έχουν αρκετό τυρί και ότι θα είναι πάντα ζεστές!

Οι υπόλοιποι είναι πλέον γνωστό ότι είναι στην αναμονή για να προσκολληθούν κάπου φορώντας την κάπα των εθνοσωτήρων…κι όλοι μαζί θα συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι που ξέρουν καλά: αυτό του εμπαιγμού της νοημοσύνης μας.

Γερμανικές απειλές και καταστροφές

Έξω (βλέπε Γερμανία) τα πράγματα φωνάζουν “έπαρση” και “αλαζονεία”. Ο Spiegel έγραψε ότι η Γερμανία σε αντίθεση με την προηγούμενη στάση της, είναι έτοιμη να αφήσει την Ελλάδα να βγει από την ευρωζώνη, αν χρειαστεί.

Υπάρχει άραγε κάποιος που μπορεί να λάβει στα σοβαρά μια τέτοια δήλωση που σαν στόχο έχει περισσότερο την εσωτερική της “αγορά” (βλέπε Γερμανούς φορολογούμενους); Οι μόνοι που παίρνουν (δήθεν) στα σοβαρά μια τέτοια δήλωση, είναι οι παραθυροκτυπημένοι “δημαγωγοί” με τις “δημοσιογραφικές” ταυτότητες.

Η Γερμανία θα αποφασίσει για το εάν η Ελλάδα (ή οποιαδήποτε άλλη χώρα) θα βγει από το Ευρώ ή ακόμα και από την Ε.Ε.; Δηλαδή στα 28 κράτη μέλη η Γερμανία έχει το ελεύθερο να ομιλεί εξ’ ονόματος όλων; Εννοείται πως όχι και φυσικά εάν τολμήσει να παραβιάσει τόσο ωμά τις συνθήκες, μάλλον θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια ήττα πιο δυσβάσταχτη από εκείνη που υπέστη στο Ρωσικό μέτωπο.

Στον αντίποδα αυτών των (δήθεν) απειλών, θα παραθέσω εδώ αυτό που έγραψε και ο Γ. Καισάριος στο Capital: “Δεν συμμερίζομαι τα διάφορα καταστροφολογικά σενάρια που έχουν ακουστεί αυτές τις μέρες. Δεν είναι ανάγκη να μας αποκόψουν οι Ευρωπαίοι από το πουθενά. Αυτό το κάνουμε και μόνοι μας, αρνούμενοι να αναδιαρθρώσουμε αυτή την οικονομία με σκοπό να την κάνουμε πιο προσιτή στην ιδιωτική πρωτοβουλία και μη δημιουργώντας το πλαίσιο για την ανάληψη ρίσκου εκ μέρους του ιδιωτικού τομέα. Μια χαρά μπορούμε να αποκοπούμε από τους πάντες και μόνοι μας, δεν χρειαζόμαστε τους Ευρωπαίους”.

Είναι πολλά τα λεφτά…φίλε μου…

Εσείς τι πιστεύετε; Ότι θα βουλιάξουμε; Ότι θα ξημερώσουμε και δεν θα έχουμε να φάμε; Όχι. Οι “καλοί” δανειστές είναι πάνω απ’ όλα και καλοί επενδυτές και το μόνο που θέλουν είναι να εξακολουθεί να υπάρχει ο δανειζόμενος για να μπορούν να τον απομυζούν για να συνεχίσει να αποδίδει η “επένδυση” τους. Έχετε άραγε σκεφτεί πόσες εταιρείες στην Ελλάδα είναι λ.χ. Γερμανικών συμφερόντων; Έχετε σκεφτεί λχ τις ανοικτές παραγγελίες σε οπλικά συστήματα;

Είμαστε ένας λαός που ξεχνάει εύκολα όπως αυτό που έγινε το 2011, όταν εν μέσω μνημονίου και απειλών περί χρεοκοπίας μας, κόντεψαν να έρθουν στα χέρια Γαλλία-Γερμανία για το ποιος από τους δύο θα παραδώσει νέες φρεγάτες στο Πολεμικό μας Ναυτικό… Από την μία μας έδεναν χειροπόδαρα με μνημόνια και μας περιέφεραν με πίσσες και με πούπουλα ανά τον κόσμο και την ίδια στιγμή μας δίνανε φρεγάτες! Σε ποιους τις δίνανε; Σε αυτούς που δεν μπορούσαν – και κατά δήλωση τους – να πληρώσουν ούτε τον καφέ τους;

Εσείς τι λέτε; Να θέλουν να τα ακυρώσουν όλα; Να χάσουν δουλειές τα δικά τους εργοστάσια; Να πέσουν έξω τα business plan που έχουν φτιάξει; Θυμάστε τις πρώτες γερές περικοπές; Ήταν άραγε τυχαία η περικοπή (2012) μόλις 400 εκ. ευρώ από τα εξοπλιστικά προγράμματα, όταν την ίδια ώρα – οι δανειστές μας – απαίτησαν περικοπή 1 δις ευρώ από την υγεία;

Είναι πολλά τα λεφτά φίλε μου και όποιος ανέβει επάνω θα κληθεί να τα υπηρετήσει όπως το έκαναν όλοι κι αν αυτός είναι τελικά ο Τσίπρας, για όσο προλάβει να κάτσει στην καρέκλα, θα κάνει τις ίδιες κωλοτούμπες που έκανε και ο Σαμαράς. Η διαφορά θα βρίσκεται στην ονομασία: αντί για Ζάππεια, θα μιλάμε για Δραπετσώνες και για Θεσσαλονίκες!

Εδώ – όσο και να θέλουν να μας πείσουν κάποιοι – δεν θα γίνει της “Κύπρου” με τις ουρές στα ΑΤΜ που δεν έβγαζαν λεφτά. Η Κύπρος άλλωστε “τιμωρήθηκε” γιατί είχε γίνει ο παράδεισος των κολλητών του Πούτιν που αντί να πάνε τα λεφτά τους στους ευρωπαϊκούς τραπεζικούς παραδείσους, είχαν επιλέξει τον δικό της φορολογικό “παράδεισο”. Η Κύπρος ήταν το σαμάρι που κτύπησαν για να στείλουν το πρώτο μήνυμα στον Πούτιν.

“50 χρόνια ψηφίζω και δεν έχει αλλάξει τίποτα”…

Επιστρέφω σε αυτά που έχω γράψει πολλάκις και εδώ και σε κάποια άρθρα μου σε άλλη ιστοσελίδα (και μάλλον έχω γίνει γραφικός). Το πρόβλημα και η λύση του δεν βρίσκεται στους “πολιτικάντηδες” αλλά στους πολίτες που κάνουν τις επιλογές τους ορμώμενοι πάντα από το “ίδιον συμφέρον” και ποτέ από το “συλλογικό συμφέρον”.

Βρέθηκα τις προάλλες στην αναμονή ενός κέντρου υγείας. Η συζήτηση μεταξύ των παρευρισκομένων, είχε “ανάψει” για τα καλά. Ξεκίνησε από έναν “μπάρμπα” που διαμαρτυρήθηκε γιατί δεν τον άφησαν να προσπεράσει όλη την ουρά με την αιτιολογία “μια ενεσούλα θα μου κάνουν, γιατί να περιμένω”;. Συνεχίστηκε με την λεκτική επίθεση – του ιδίου – στον φύλακα (!) για την έλλειψη επιπλέον ιατρικού προσωπικού (!!) και φυσικά κατέληξε…στα πολιτικά.

Λόγω των τρεχουσών εξελίξεων, η συζήτηση γρήγορα περιστράφηκε γύρω από τις επερχόμενες εκλογές. Ο ένας έκοβε, ο άλλος έραβε και όλοι μαζί μια μικρή σύναξη “εμπειρογνωμόνων” με βαθύτατη γνώση επί της πολιτικής, της διπλωματικής και λοιπών σχετικών “τεχνών”!

“50 χρόνια ψηφίζω και δεν έχει αλλάξει τίποτα”… Αυτή ήταν η δήλωση ενός εκ των αμπελοφιλοσόφων της πολιτικής, στην οποία, όλοι συμφώνησαν… Ήταν το σημείο που δεν άντεξα και εκμεταλλευόμενος μια προσωρινή σιωπή, ρώτησα: “ψηφίζατε περιμένοντας να αλλάξει κάτι ή μήπως για να μην αλλάξει τίποτα”;

Σιγή ιχθύος και αμηχανία… Οι ερωτήσεις που του έκανα, ήταν οι ακόλουθες: είχατε ποτέ αυθαίρετο που το νομιμοποιήσατε; Εισπράξατε έστω και μια φορά επίδομα που δεν έπρεπε; Κρύψατε έστω και μια φορά λεφτά από την εφορία; Βγάλατε έστω και ένα ευρώ “μαύρο”; Παραβιάσατε έστω και μια φορά τον οικοδομικό κανονισμό; Πήρατε έστω και ένα δάνειο που ήταν παραπάνω από τις δυνατότητες σας για να αγοράστε κάτι που κανονικά δεν το άντεχε η τσέπη σας; Τρέξατε έστω και μια φορά να βρείτε τον γνωστό του γνωστού να σας σβήσει μια κλήση της τροχαίας; Εάν έχετε κάνει έστω και ένα από αυτά που σας ανέφερα και το “κράτος” αντί να σας τιμωρήσει, σας επιβράβευσε ή έκανε τα στραβά μάτια, τότε, όλα αυτά τα χρόνια ψηφίζατε για να μην αλλάξει τίποτα, γιατί εάν άλλαζε θα ερχόσασταν σε πολύ δύσκολη θέση…

Εννοείται ότι δεν περίμενα να πάρω καμία απάντηση. Άλλωστε ήταν πασιφανές ότι η παρέα των γιαλαντζί πολιτικών αναλυτών, είχε πάρει την απόφαση να ψηφίσει Τσίπρα…ακριβώς γιατί τους έχει πείσει ότι θα επαναφέρει τις εποχές που ο πάσα ένας πολίτης, μπορούσε να φτιάξει νόμους για την πάρτη του και μπορούσε να υπερβαίνει τους κανονισμούς (όταν αυτοί δεν τον εξυπηρετούσαν).

Άρα προς τι οι καταστροφολογίες και τα φάσκελα προς κάθε κατεύθυνση, όταν ένα μεγάλο ποσοστό αυτού του λαού είχε μάθει να διατηρεί αυτούς που εξυπηρετούσαν τα “ιδιωτικά” του συμφέροντα αδιαφορώντας για το εάν αυτό ήταν καταστροφικό για τον δίπλα και τον παραδίπλα;

Η επομένη των εκλογών

Η επομένη των εκλογών (με ή χωρίς αυτοδυναμίες) δεν θα κρύβει δυσάρεστες ή ευχάριστες εκπλήξεις. Με εξαίρεση τις πανταχόθεν δηλώσεις περί νίκης της δημοκρατίας (όπως γίνεται πάντα), η επομένη των εκλογών θα μας βρει ξανά σε ουρές να πληρώνουμε φόρους, θα μας βρει ξανά με τριακόσιους πολιτικάντηδες που θα μοιράζουν ξανά την ίδια πίτα, οπότε δεν υπάρχει και κανένας λόγος ανησυχίας. Έτσι κι αλλιώς, εντός ή εκτός ευρώ, εντός ή εκτός ευρωζώνης, ο κλασσικός Ελληνάρας έχει αποδείξει περίτρανα το αληθές του ρητού που λέει πως “ο ήλιος θρέφει τα μοσχάρια”…και δόξα τον μεγαλοδύναμο, εδώ έχουμε μπόλικο ήλιο!

Αλίμονο σε όλους εμάς που δεν ανήκουμε στην οικογένεια των βοοειδών…και δεν αρεσκόμαστε στον μηρυκασμό!

Π.Π.

Θερμή παράκληση όχι greeklish

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s