Ελλάς Ελλήνων Κοκόρων Καστράτων

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Σε αυτή τη χώρα δεν έχει αλλάξει τίποτα και τίποτα δεν θα αλλάξει, όχι γιατί είναι δύσκολο, αλλά γιατί – όπως φαίνεται – οι περισσότεροι μοιάζουν να είναι ικανοποιημένοι με αυτό που έχουν και συμβιβασμένοι με την ιδέα ότι θα χάσουν περισσότερα από όσα πίστευαν αρχικά.

Η κατάσταση σε πολιτικό επίπεδο, δεν διαφέρει σε τίποτα από την χαώδη κατάσταση που είχαν επιβάλλει στην Κωνσταντινούπολη οι ενωτικοί και οι ανθενωτικοί λίγο πριν την άλωση, με τον εχθρό να περιμένει απέξω την κατάλληλη ευκαιρία για να ορμήσει να τα πάρει όλα παραμάζωμα. Η διαφορά με το τότε, είναι ότι ο εχθρός αυτή τη φορά δεν βρίσκεται εκτός των τειχών, αλλά εντός των τειχών που περικλείουν το κοινοβούλιο.

“Όλα των άλλων είναι λάθος”. Αυτή είναι η εκ προοιμίου θέση και στάση όλων των πολιτικών δυνάμεων σε αυτόν τον τόπο. Ένας να δει έστω και ένα καλό, ή ένα καλό που μέσω διαλόγου μπορεί να γίνει καλύτερο, δεν υπάρχει.

Η απόρριψη των πάντων, είναι μια κάρτα στο τσεπάκι όλων των πολιτικών δυνάμεων, που την τραβούν πριν ακόμα καλά – καλά προλάβει ο αντίπαλος να ανοίξει το στόμα του. Οι πάντες αφορίζουν τους πάντες με την ίδια ευκολία που πίνουν νερό.

Σε εποχές που θα έπρεπε όλοι να έχουν σκύψει πάνω από το ίδιο τραπέζι και να αναζητούν κοινές και ορθολογικές λύσεις, το μόνο που κάνουν είναι να βάζουν τρικλοποδιές ο ένας στον άλλο και να αναλώνονται σε στείρες και ανούσιες κομματικές κορώνες.

Ο διάλογος έχει εξοστρακιστεί από την υπάρχουσα πολιτική σκηνή και την θέση του έχουν πάρει οι κοκορομαχίες. Αντί για εποικοδομητικό διάλογο, το μόνο που κάνουν είναι να αναλώνονται σε μια πολεμική που θυμίζει εμφύλιο με όλους να αρνούνται πεισματικά να αποδεχτούν την αλήθεια που λέει “εμφύλιος = αυτοκτονία”.

Το μόνο που ακούμε, είναι φωνές κοκόρων σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διασώσουν – όχι την χώρα – αλλά τους εαυτούς τους. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σε εκρήξεις βλακείας ικανές να παραλύσουν δια παντός ότι έχει απομείνει ζωντανό.

Αν υπάρχουν κάποιες αλήθειες που πρέπει να ειπωθούν σε αυτόν τον τόπο, αυτές δεν έχουν να κάνουν με το ΔΝΤ και με την ΕΚΤ ή με τους εταίρους μας και την δηλωμένη απόφαση τους να μας βάλουν τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι. Οι αλήθειες που πρέπει να ειπωθούν, έχουν να κάνουν αποκλειστικά με την γενικότερη εσωτερική κατάσταση.

Πρέπει να ειπωθούν αλήθειες που έχουν να κάνουν με τους τριακόσιους, που ενώ έπρεπε να βρίσκονται ενωμένοι στις νέες Θερμοπύλες όπως οι τριακόσιοι του Λεωνίδα, αλληλοσφάζονται για το ποιος θα είναι ο Λεωνίδας και για το ποιος θα παίξει τον ρόλο του Εφιάλτη. Το πιο δύσκολο όλων, είναι πως πρέπει να ειπωθούν και οι αλήθειες που αφορούν τα μερίδια της κοινωνίας που επιμένει να τους στηρίζει.

Μέσα σε σαράντα χρόνια καταφέραμε να περάσουμε από το “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών”, στο “Ελλάς Ελλήνων Κοκόρων Καστράτων” ενώ θα έπρεπε να βρισκόμαστε στο “Ελλάς των Ελλήνων Πολιτών”. Σήμερα ζούμε σε μια ιδιότυπη δικτατορία που εκφράζεται με την άρνηση και την έλλειψη ουσιαστικών αξιών. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία, δεν υπήρξε μια δικτατορία σαν αυτή που βιώνουμε τώρα. Μια δικτατορία με τριακόσιους δικτατορίσκους που μόνο τους μέλημα είναι το αλληλοφάγωμα.

Το χειρότερο – και το πλέον παράδοξο – όλων, είναι πως αυτή η ιδιότυπη δικτατορία, επιβλήθηκε από τους ίδιους τους νεοέλληνες που είναι ικανοί να αναδείξουν σε κυβέρνηση από τον πιο ακραίο αριστερό πυρήνα μέχρι και τον πλέον ακροδεξιό πυρήνα, αρκεί να κάποιος από αυτούς να τους πείσει για το γνωστό “λεφτά υπάρχουν” και πως “ο μήνας θα έχει πάντα εννιά”.

Τα τελευταία χρόνια, ζούμε το απόλυτο θέατρο του παραλόγου. Τίποτε όμως δεν είναι αθώο σε αυτό το παράλογο θέατρο της πολιτικής σκηνής. Έχουμε γίνει θεατές σε τεχνητές κοκορομαχίες με φωνές και τσιριχτά που έχουν στηθεί από όλα τα κοκόρια της πολιτικής, καθώς οι φωνές είναι το τελευταίο μέσο που τους έχει απομείνει, στην προσπάθεια να στρέψουν τα βλέμματα μας από την εικόνα της απόλυτης γύμνιας τους!

Πρέπει να καταλάβουμε ότι σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, το σενάριο έχει γραφεί και μοιραστεί προ πολλού από όλους τους θεατρίνους της πολιτικής σκηνής. Όλοι γνωρίζουν καλά τον ρόλο τους. Είναι ένα πολύ να κακογραμμένο σενάριο, παιγμένο από κάκιστους ηθοποιούς που στα μάτια τους, η φτηνιάρικη σκηνή που έχουν στήσει πάνω στα ερείπια αυτού του κράτους, φαντάζει με την σκηνή της αρχαίας Επιδαύρου.

Απέναντι μας έχουμε κάκιστους ηθοποιούς, που επέλεξαν να ευνουχιστούν ως πολίτες με την ελπίδα να αποκτήσουν ικανότητες – παρόμοιες με εκείνες των Καστράτων – στην καλλιφωνία, αλλά το μόνο που κατάφεραν είναι να αλληλοσπαράσσονται σαν τα κοκόρια μέσα στο κοτέτσι που το έχουν βαφτίσει κοινοβούλιο, μόνο και μόνο για να μας πείσουν – για μια ακόμη φορά – να ποντάρουμε τα στοιχήματα επάνω τους.

Ο τόπος δεν έχει ανάγκη από φιλοευρωπαϊκές ή από αντιευρωπαϊκές πολιτικές. Έχει ανάγκη από μια κοινή Ελληνική πολιτική απαλλαγμένη από κοκόρια και καστράτους που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να ξεφωνίζονται με τσιριχτές φωνές.

Για να γίνει όμως αυτό, θα πρέπει το κοινό που τους παρακολουθεί, να αλλάξει γούστα και να αποκτήσει “παιδεία”, γιατί όσο υπάρχει κοινό για τα ξεφωνισμένα μπουλούκια, άλλο τόσο θα συνεχίσουν να μας καταδυναστεύουν ατάλαντοι ηθοποιοί, οι οποίοι έχουν και δύο ακόμη κακά. Μας υποχρεώνουν και να τους βλέπουμε αλλά και να πληρώνουμε πανάκριβα την συντήρηση της φτηνιάρικης θεατρικής τους σκηνής.

Π.Π.

Περί Καστράτων κλικ εδώ

Θερμή παράκληση όχι greeklish

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s