Οι εκλογές δεν αργούν

Όλοι έχουμε συμφωνήσει στο ότι αυτή η κατάσταση δεν βγάζει πουθενά. Όλοι λέμε ότι ξέρουμε τι φταίει. Όλοι γελάμε με αυτούς που αντί να πουλάνε τρέλα την μοιράζουν και δεξιά και αριστερά.

Και επειδή έχουμε συμφωνήσει και επειδή ξέρουμε, τι με αυτό; Λόγια για να λέμε να περνάει η ώρα;

Υπάρχει μια λογική που λέει πως όταν έχει πάρει φωτιά το σπίτι σου, τρέχεις να την σβήσεις. Δεν κάθεσαι στο απέναντι πεζοδρόμιο αναλύοντας τα αίτια. Αυτά τα αναλύεις αφότου σβήσεις την φωτιά και φροντίζεις να πάρεις και όλα τα κατάλληλα μέτρα, για να μη συμβεί ξανά.

Εμείς σε ποια φάση βρισκόμαστε; Στην φάση που θα πέσουμε να σβήσουμε την φωτιά ή στο απέναντι πεζοδρόμιο περιμένοντας να επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα της βαθιάς φιλοσοφικής μας ανάλυσης;

Σε αυτή τη φάση που βρισκόμαστε, τα νούμερα, τα ποσοστά, οι συγκρίσεις και οι αναλύσεις δεν έχουν πλέον καμία σημασία. Αυτά έχουν μεγάλη αξία αλλά για το μετά.

Η πραγματικότητα αυτή τη στιγμή έχει ως εξής. Έχουμε στην μια πλευρά μια κυβέρνηση που αποχωρεί ατάκτως και έχουμε από την άλλη πλευρά, μια αντιπολίτευση που πιστεύει πως όλα λύνονται με μαγκιές.

Η μια πλευρά αποχωρεί μοιράζοντας laptop και wifi και η άλλη πλευρά έρχεται υποσχόμενη λεφτά γενικά και αορίστως.

Οι εκλογές δεν αργούν και θα γίνουν συντομότερα από όσο το φαντάζονται κάποιοι. Αντίθετα με το τι πιστεύουν οι πολλοί “σοφοί” αναλυτές των ΜΜΕ, μέχρι τα Χριστούγεννα θα έχουμε εξελίξεις και μάλιστα ραγδαίες καθώς οι τροϊκανοί είναι ξεκάθαρο ότι έχουν βαρεθεί να κάνουν τα “στραβά μάτια” στο παιχνίδι – του όσα βλέπει η πεθερά – που παίζει η κυβέρνηση. Τα laptop, τα wifi και η ελπίδα ότι η Αμφίπολη θα λειτουργήσει καταλυτικά υπέρ της απομάκρυνσης των εκλογών, δεν θα αποτρέψουν το επερχόμενο Βατερλό. Ούτε αυτό της κυβερνητικής συμμαχίας, ούτε και αυτό της συμμαχίας των συνιστωσών που έχει αναγάγει το προφίλ χωρίς γραβάτα σε επανάσταση κατά του κατεστημένου. Και μια σημείωση επί της Αμφίπολης… Μόλις δουν ότι δεν βοηθάει στο επικοινωνιακό τους παιχνίδι, θα την “θάψουν” το ίδιο γρήγορα με τον τρόπο που την “ανακάλυψαν”. Αμφιβάλω εάν μέχρι τον Νοέμβριο θα ασχολείται κανείς με το θέμα!

Από την άλλη, όποιος πιστεύει ότι ο Τσίπρας θα καθίσει με σταυρωμένα τα χέρια αφήνοντας τους “φιλόσοφους” της οικονομίας του και τον σκιώδη ΥΠΟΙΚ του (βλέπε Σταθάκης) να υπάρξει μετεκλογικά, είναι γελασμένοι. Το κρυφό του χαρτί λέγεται Βαρουφάκης και θα είναι αυτός που θα αντιτάξει στους Ευρωπαίους καθώς είναι ο μόνος γνωστός – από την παρέα του – στο εξωτερικό και επιπλέον – μη ξεχνάμε – είναι και ο άνθρωπος που έχει σχέσεις…όλος τυχαίως…με τον Τζώρτζ Σόρος. Άλλωστε στα σκούρα που θα βρει μπροστά του ο Τσίπρας, ένας καθηγητής Αμερικανικού πανεπιστημίου, θα του είναι πολύ πιο χρήσιμος από κάποιον που την μια μέρα λέει άσπρο, την άλλη μαύρο και την παράλλη λέει ότι δεν είπε τίποτα!

Βαρουφάκης = ο σταρ των οικονομικών και αυτός που από το 2010 φώναζε όλα αυτά που σήμερα ενστερνίζονται τα δήθεν στελέχη του δήθεν οικονομικού επιτελείου του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτές οι εκλογές, θα είναι και οι πλέον κρίσιμες, ταυτόχρονα όμως δεν θα κρύβουν και καμία έκπληξη. Θα δούμε μεταγραφές σκοπιμότητας (βλέπε διατήρηση καρέκλας), θα δούμε μέχρι και σταρλετίτσες playmate να κάνουν το ντεμπούτο τους στην πολιτική πουλώντας “βυζί” έναντι ψήφων. Το ερώτημα που προκύπτει, είναι ένα: μπροστά σε αυτή θεότρελη κατάσταση, θα πάμε στις κάλπες φιλοσοφώντας ή αποφασισμένοι να αλλάξουμε το σκηνικό;

Εδώ προκύπτει το επόμενο ερώτημα: ξέρουμε τι θέλουμε να αλλάξουμε, προς τα που θέλουμε να το αλλάξουμε και ποιους θα στηρίξουμε για να το αλλάξουν;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα, δεν είναι καθόλου εύκολη γιατί ο Έλληνας έχει αποδείξει ιστορικά, πως δεν μαθαίνει από τα λάθη του και πίσω από το παραβάν του εκλογικού κέντρου – ότι και να λέει πριν μπει σε αυτό – έρχεται αντιμέτωπος με την δική του πραγματικότητα. Εσχάτως έρχεται αντιμέτωπος και με την βλακεία του να θεωρεί τον πάσα ένα προβεβλημένο της showbiz ικανό να υψώσει την προβολή στο instagram απέναντι σε σκληροπυρηνικούς τεχνοκράτες.

Στο παραβάν, ο Έλληνας έρχεται αντιμέτωπος και με την πραγματικότητα που έχει να κάνει με τα ντουβάρια του, με την καφετιέρα του που έχει δυνατότητα σύνδεσης στο διαδίκτυο και με την super HD τηλεόραση του. Η πραγματικότητα του μέσου Έλληνα, σταματάει πάντα στα υλικά αγαθά και στο “φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο”. Ο μέσος Έλληνας, αρνείται – χρόνια τώρα – να δει το μέλλον και να αναλογιστεί τις επιπτώσεις των επιλογών του σε σχέση με τον κόσμο γύρω από αυτόν.

Λεφτά υπάρχουν και το ξέρουμε όλοι και ας μη γελιόμαστε. Όσο για τα περί δίκαιης φορολογικής πολιτικής που στοχεύει μονόπλευρα είτε προς τον ιδιωτικό τομέα είτε προς το κακό κεφάλαιο όπως ευαγγελίζονται οι διάφορες συνιστώσες του αριστερού χώρου, είναι λόγια του αέρα και μάλιστα λόγια επικίνδυνα.

Λεφτά υπάρχουν αλλά κανένας δεν τολμάει να τα αγγίξει γιατί θα ακολουθήσει η πλήρης κατάρρευση του συστήματος, καθώς είναι ένα σύστημα που έχει στηριχτεί πάνω στην παραοικονομία, στην τεμπελιά και στην απαξίωση των πάντων.

Αυτό που χρειαζόμαστε, είναι μια πολιτική δύναμη που δεν θα φοβηθεί να συγκρουστεί με κανέναν, είτε με αυτόν που λέγεται κεφάλαιο, είτε με αυτόν που λέγεται αργόμισθος του δημοσίου, είτε λέγεται εκκλησία, είτε λέγεται καθηγητής που κάνει φροντιστήρια, είτε λέγεται κοπτονυχού που δουλεύει μέσα από αγγελίες στα ψιλικατζίδικα, είτε λέγεται άνεργος που αγοράζει το νέο ηλεκτρονικό gadget που κοστίζει 4 φορές περισσότερο από το επίδομα του, είτε λέγεται επιχειρηματίας που αντί να παράγει πλούτο παράγει εικονικά τιμολόγια, είτε λέγεται θεατρώνης που στο όνομα του πολιτισμού ξεχνάει ότι είναι επιχειρηματίας και απαιτεί λεφτά από το κράτος για να υπάρχει. Λεφτά υπάρχουν και αυτά τα παραδείγματα είναι ελάχιστα μπροστά στο αληθινό μέγεθος της παραοικονομίας.

Δεν χρειαζόμαστε την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας για να φιλοξενήσουμε έναν φορολογικό κώδικα που θα εξασφαλίσει και τα χρήματα και την ανάπτυξη. Απλά καταργείς τον υπάρχοντα – με το οποιοδήποτε κόστος – και δημιουργείς έναν απλοποιημένο κώδικα μερικών μόνο σελίδων, που ισχύει για όλους ανεξαιρέτως.

Επί του πρακτέου λοιπόν, λύσεις υπάρχουν και μπορούν να εφαρμοστούν, χωρίς την ανάγκη καταφυγής σε ακραίες λύσεις. Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα, είναι ένας καθαρόαιμος τεχνοκράτης που θα λειτουργήσει με όρους που θα ανταποκρίνονται πλήρως στις απαιτήσεις της σύγχρονης πολιτικο-οικονομικής σκακιέρας και δεν θα έχει καμία σχέση ούτε με κομματικές συνιστώσες οποιοδήποτε πολιτικού χώρου.

Εδώ μπαίνουν τα ερωτήματα. Είναι σε θέση ο Έλληνας να αφήσει την φιλοσοφία του καφενείου κατά μέρος και να κάνει το βήμα που έπρεπε να έχει κάνει εδώ και δεκαετίες;

Είναι σε θέση να προχωρήσει σε αλλαγή συνηθειών ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι το παιδί του που τεμπελιάζει σε κάποια δημόσια θεσούλα θα πρέπει να επιστρέψει όλα τα χρήματα που εισέπραξε σε μισθούς και να πάει σπίτι του μια για πάντα;

Είναι σε θέση να καταλάβει ότι η κτήση υλικών αγαθών πρέπει να είναι προϊόν εργασίας και ανάπτυξης;

Είναι σε θέση να κατανοήσει ότι για να έχει απαίτηση σε δικαιώματα πρέπει α) να αποδεχτεί τον παράλληλο σεβασμό στις υποχρεώσεις του και β) ότι πρέπει να σεβαστεί το γεγονός ότι τα ίδια δικαιώματα με αυτόν έχει και ο γείτονας του; Εάν είναι σε θέση να κατανοήσει αυτά τα τόσο απλά, τότε είναι σε θέση να απαιτήσει πλέον την πλήρη μεταστροφή της χώρας προς έναν σύγχρονο ορίζοντα μέσα από συλλογική δουλειά.

Από ιστορικής απόψεως, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τα κρισιμότερα διλήμματα και οι αποφάσεις μας επί του πρακτέου, θα κρίνουν την συνέχεια της ύπαρξης μας ή την πλήρη απαξίωση μας.

Πρέπει επιτέλους να πούμε τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη. Δεν μας παίρνει άλλο. Ή που θα πάρουμε την απόφαση να σβήσουμε την φωτιά ή που θα συνεχίσουμε να καθόμαστε στο απέναντι πεζοδρόμιο φιλοσοφώντας αφήνοντας το σπίτι μας να γίνει στάχτη.

Αρκετά με τις φιλοσοφίες και με τους αυτο-χρησμένους φιλόσοφους που η Ακαδημία Αθηνών τους χάρισε ένα κωλόχαρτο και τους έχρισε “ιθύνοντα μυαλά” (της τεμπελιάς και της αργόσχολης – και επί πληρωμή – απασχόλησης) . Ήρθε η στιγμή να δούμε την ωμή και σκληρή πραγματικότητα στα μάτια και να κατανοήσουμε πως το “λίγο θάλασσα, λίγο κρασί και ο ήλιος της Ελλάδας”, δεν γεμίζουν στομάχια και δεν αρκούν για να κτίσουν ένα σταθερό μέλλον.

Ήρθε η ώρα να στείλουμε στον έξω από εδώ και τους κάθε Θεοδωράκηδες και Γλέζους που στα 90 τους αντί να σκάβουν τον τάφο τους ανοίγουν το στόμα τους όποτε τους καπνίσει και φέρνουν τα πάνω κάτω εντός και εκτός Ελλάδας. Μαζί με αυτούς και τους κάθε λογής βαθμοφόρους της εκκλησίας που αντί να ασχολούνται με τα αντίδωρα και τα σεντούκια τους που στενάζουν από τον χρυσό, επιμένουν να κάνουν πολιτική και να φέρνουν τα άνω κάτω και στην εξωτερική πολιτική σε μια προσπάθεια τους να δημιουργήσουν θύλακες σκοταδισμού.

Υπάρχουν άραγε τέτοιες δυνάμεις στην Ελλάδα ικανές να αναβαθμίσουν την Ελλάδα; Δεν θεωρώ ότι δεν υπάρχουν, απλά δεν μπορούν να αναδειχτούν σε έναν τόπο που κινείται μεταξύ φθοράς και σαπίλας. Ήρθε η ώρα και να τις αναζητήσουμε και να τις αναδείξουμε, αλλά αυτό προϋποθέτει παραίτηση από την φιλοσοφία. Θέλουμε να παραιτηθούμε από την φιλοσοφία και να περάσουμε στην πράξη; Η απάντηση δεν θα αργήσει να έρθει και θα φανεί στο αποτέλεσμα των επερχόμενων εκλογών που επιμένω ότι θα έρθουν πολύ πιο σύντομα από ότι ευαγγελίζονται και οι μεν και οι δε…ειδικά αυτοί που παρακαλάνε να μη πέσει ο Σαμαράς.

Π.Π.

Θερμή παράκληση όχι greeklish

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s