“Τις Πταίει”;

Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη, έννοιες όπως “κρίση”, “ανεργία”, “κράτος – φόροι”, “κλειστές κάνουλες” και όλα όσα συνδέονται έμμεσα ή άμεσα με αυτά. Ας πάμε στη λογική που λέει “πως όταν φτάσεις στον πάτο είναι η καταλληλότερη στιγμή για να γεννήσεις ιδέες”.

Το ερώτημα που γεννιέται βάσει αυτής της λογικής, είναι απλό. Μπορεί μια τέτοια λογική να βρει διέξοδο στην Ελλάδα; Ο Έλληνας έχει την δυνατότητα να αναπτύξει νέες ιδέες και να προβεί σε τολμηρά βήματα, ειδικά τώρα που βρίσκεται στον πάτο; Δεν αναφέρομαι στις περιστασιακές περιπτώσεις που “ανακαλύπτουν” κατά καιρούς τα ΜΜΕ και τα προβάλλουν ως “δυναμικές απαντήσεις” στην κρίση. Οι πέντε, δέκα περιπτώσεις νέων (σχεδόν αποκλειστικά) ανθρώπων που πέτυχαν την έξοδο τους από την κρίση, δεν είναι δυναμική απάντηση στην κρίση. Η απάντηση θα ήταν δυναμική εάν το ίδιο έκαναν άλλοι 1000+.

Τις Πταίει;” και – ειδικά – οι νέοι Έλληνες προσανατολίζονται είτε να παραμένουν υπό το καθεστώς της οικογενειακής αρωγής είτε στο να ανοίξουν…μια ακόμη καφετέρια ή ένα τοστάδικο; Κάπου διάβασα ότι οι καφετέριες στην Ελλάδα, ξεπερνούν τις 50.000 (!). Εάν αυτό το νούμερο είναι σωστό και με δεδομένο το γεγονός ότι τα λουκέτα σε αυτόν τον χώρο μπαίνουν με ταχύτατους ρυθμούς αλλά με τους ίδιους ταχύτατους ρυθμούς ανοίγουν νέες καφετέριες, τα πράγματα μπερδεύονται πολύ.

Μπερδεύονται ακόμα περισσότερο εάν σκεφτούμε: α) ότι το κόστος για την δημιουργία ενός τέτοιου καταστήματος κυμαίνεται από 15-30.000 (ψωμί δεν έχουμε να φάμε, λεφτά για άνοιγμα καφετέριας έχουμε) και β) ότι η πιθανότητα να επιζήσει μια τέτοια επιχείρηση είναι μικρή αφήνοντας πίσω χρέη που μετακυλούν στην ευρύτερη οικονομία.

“Τις Πταίει” λοιπόν και ο Έλληνας προτιμάει να “ρίξει” 15-30.000 σε μια αγορά που δεν έχει να επιδείξει καμία πρωτοτυπία και όχι για να εκκινήσει μια νέα ιδέα ή για να τολμήσει ένα αληθινά νέο και διαφορετικό βήμα; Λείπουν οι ιδέες ή απουσιάζει τελείως η διάθεση για δημιουργία; Ή μήπως τελικά δεν τον ενδιαφέρει να μπει σε δημιουργική διάθεση έχοντας εγγράψει πλέον στον γενετικό του κώδικα την εντολή “εύκολα και γρήγορα λεφτά”;

Στην αρχή του άρθρου, αναφέρθηκα στις 5-10 περιπτώσεις ανθρώπων που κατάφεραν και ξέφυγαν από τον κανόνα. Σίγουρα υπάρχουν περισσότεροι που δεν τους έχουν ανακαλύψει ακόμα τα ΜΜΕ. Η σκέψη είναι απλή. Εφόσον υπήρξαν 5-10 άνθρωποι που κατάφεραν να βρουν την λύση μακριά από τους φραπέδες, σίγουρα μπορούν να υπάρξουν πολλοί περισσότεροι.

Αντί λοιπόν να καθόμαστε να τους κοιτάζουμε και να λέμε “βρε είδες τι έκαναν αυτοί”, καλό θα είναι να αναζητήσουμε το κοινό τους χαρακτηριστικό, που δεν είναι άλλο από την “τόλμη” να κάνουν το επόμενο βήμα και να το κάνουν σωστά. Τι σημαίνει σωστά; Πρωτοτύπησαν και δεν φοβήθηκαν να εφαρμόσουν ιδέες που σε πάρα πολλούς φάνταζαν ακόμα και εξωπραγματικές. Ένα τέτοιο παράδειγμα, είναι και ο Γιώργος Κολλιόπουλος που μπορείτε να δείτε σε βίντεο που ανάρτησα πριν από μερικές ημέρες.

Η διαδρομή που ακολουθεί την απόφαση να προσπαθήσεις να κάνεις την διαφορά, δεν είναι ρόδινη όσο καλά και να αν είσαι προετοιμασμένος. Τα έχει όλα: απογοητεύσεις, αστοχίες, λάθη, στενοχώριες, πίκρα ακόμα και χλευασμό. Όταν όμως ξέρεις τι θέλεις να κάνεις και ξέρεις ότι αυτό που θέλεις να κάνεις θα φέρει το διαφορετικό και μπορείς να το αποδείξεις με στοιχεία και όχι με καλπάζουσα φαντασία, τότε οφείλεις στον εαυτό σου να συνεχίσεις ακόμα κι αν πεις το “ψωμί – ψωμάκι”. Δύσκολη απόφαση, ειδικά εάν έχεις ήδη καταστραφεί, αλλά εάν θέλεις να βγεις από τον πάτο και να μη συνεχίσεις να είσαι ένα ακόμα νούμερο στις στατιστικές οφείλεις να την πάρεις.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η τεχνολογία έχει φέρει τα πάνω κάτω κυριολεκτικά. Η πρόσβαση στη γνώση είναι εύκολη και το ίδιο εύκολη είναι η πρόσβαση στις πηγές που μπορούν να γίνουν η προωθητική σου δύναμη. Εάν δέκα άνθρωποι στην Ελλάδα σου πουν ότι αυτό που θέλεις να κάνεις είναι εξωπραγματικό, εκεί έξω στην παγκόσμια αγορά, μπορεί να βρεθούν άλλοι δέκα που θα σου πουν το ακριβώς αντίθετο και θα σκύψουν πάνω από την ιδέα σου να την εξετάσουν.

Οι λύσεις υπάρχουν και όποιος πιστεύει ότι έχει μια ιδέα που αξίζει, πρέπει να αφιερώσει χρόνο στο να τις εξετάσει μια προς μια. Παράδειγμα οι πλατφόρμες crowdfunding που έχουν γίνει ένα σημαντικό εργαλείο χρηματοδότησης νέων ιδεών ακόμα και ενίσχυσης επιχειρήσεων που έχουν τα φόντα και την διάθεση να πάνε μπροστά και σε ένα μεγάλο βαθμό αντιστρέφουν την αναζήτηση επενδυτών καθώς πολλοί επενδυτές στρέφονται σε αυτές τις πλατφόρμες αναζητώντας την επόμενη επιχειρηματική ευκαιρία.

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι πως θα βρεθούν οι λύσεις, αλλά η γέννηση νέων ιδεών. Είναι ο Ελληνικός λαός ένας χαζός λαός; Όχι. Είναι παγκοσμίως γνωστό ότι είναι από τους πλέον ευφυείς λαούς.

Γιατί λοιπόν αντί να χρησιμοποιήσει την ευφυΐα του δημιουργικά, την διοχετεύει την κουτοπονηριά που του είναι πάντα πιο εύκολη αλλά εμποδίζει και όσους θέλουν να χρησιμοποιήσουν την ευφυΐα τους δημιουργικά; Διότι ως γνωστόν, ο μέσος “κλασσικός” Έλληνας, πάσχει και από το σύνδρομο της ψόφιας κατσίκας του γείτονα όταν αρνείται να κάνει κάτι για να αποκτήσει και αυτός μια κατσίκα.

Ζούμε σε μια χώρα που είναι ευλογημένη από πολλές απόψεις. Όσο περίεργο κι αν ακουστεί αυτό, εάν οι περισσότεροι Έλληνες διοχέτευαν την ευφυΐα τους δημιουργικά, πολύ πιθανόν να μην είχαμε ούτε τους πολιτικούς που μας κυβερνάνε τώρα. Η διάθεση δημιουργίας και η διάθεση για μια πορεία προς τα εμπρός, δεν διευρύνει μόνο τους ορίζοντες της επιτυχίας, αλλά και τους ορίζοντες της σκέψης. Κουτοπόνηρος λαός, επιλέγει να τον κυβερνούν κουτοπόνηροι πολιτικοί. Με την ίδια λογική, ένας δημιουργικός λαός, επιλέγει να τον κυβερνούν δημιουργικοί πολιτικοί.

Δυστυχώς όμως, το ότι ζούμε σε μια χώρα ευλογημένη, δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Όπως μου είπε μια μέρα και ένας γνωστός μου από τα ΗΑΕ, “εμείς πήραμε την έρημο και την κάναμε παράδεισο. Οι Έλληνες ζουν στον παράδεισο και θέλουν να τον κάνουν έρημο. Εάν αυτό δεν είναι δείγμα βλακείας, τότε τι είναι;”.

Όπως μου είπε πριν από αρκετούς μήνες ο εκπρόσωπος ενός ξένου private quity σε μια συζήτηση που είχαμε, “το πρόβλημα με την Ελλάδα είναι πως στο άκουσμα της λέξης επενδυτής, φαντάζονται κάποιον που θα κάτσει με μια βαλίτσα λεφτά σε ένα κεντρικό σημείο και θα αρχίσει να τα χαρίζει”.

Θα κλείσω με την ερώτηση που είχε διατυπώσει ο Χαρίλαος Τρικούπης στις 29 Ιουνίου του 1874 σε ένα άρθρο του στην εφημερίδα “Καιροί”: “Τις Πταίει;”.

Π.Π.

Θερμή παράκληση όχι greeklish

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s