Γνώση για την γνώση

Μερικές σκέψεις.

 

Ο άνθρωπος πιστεύει αυτά που θέλει να πιστέψει, για τους λόγους που θέλει να τα πιστέψει. Σε αυτή την πορεία προς την οποιαδήποτε πίστη, η λογική δεν έχει καμία θέση.

Εάν ο άλλος είναι προετοιμασμένος να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη αλληλουχία σκέψεων και πρακτικών για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, θα το κάνει ακόμα και εάν τα στοιχεία που έχει για να στηρίξει την απόφαση του είναι ανεπαρκή ή ακόμα χειρότερα ανύπαρκτα.

Φυσικά εάν στο τέλος η διαδικασία στην οποία έβαλε τον εαυτό του αποδειχτεί λάθος, όχι μόνο δεν θα παραδεχτεί το λάθος, αλλά θα καταφύγει και σε δικαιολογίες όπως «δεν ήξερα», «δεν μου το είχαν πει», «δεν μου το είχε πει», «εμένα άλλα μου είπαν» κλπ. Εάν εκείνη την δεδομένη στιγμή κάποιος ρωτήσει: εάν δεν ήξερες γιατί το έκανες; Εάν δεν ήξερες γιατί δεν ρώτησες; Γιατί άκουσες αυτά που σου είπαν; Γιατί πίστεψες ότι αυτά που σου είπαν κάποιοι είναι αλήθεια, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να δημιουργήσεις έναν ακόμα εχθρό, ίσως μάλιστα και τον χειρότερο.

Σε τι διαφέρει λοιπόν κάποιος που στην εποχή των σπηλαίων όταν έβλεπε την έκλειψη ηλίου πίστευε ότι τον είχαν καταραστεί τα πνεύματα και για να τα καταλαγιάσει έσφαζε ένα ολόκληρο χωριό, από κάποιον που στο παραμικρό που ακούει, ακόμα και στη λέξη καλημέρα, θεωρεί αυτομάτως ότι πίσω από τη λέξη κρύβεται οπωσδήποτε κάποια σκοπιμότητα;

Σε τίποτα απολύτως. Η διαφορά βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο ο σύγχρονος άνθρωπος εξευμενίζει τα πνεύματα της ατομικής του φαντασίας. Στην εποχή των σπηλαίων έσφαζε ανθρώπους, στην εποχή μας σφάζει προσωπικότητες και στην ανάγκη του να προστατέψει την δική του προσωπικότητα, δεν διστάζει να σφάξει την προσωπικότητα του διπλανού του.

>>>

Ο άνθρωπος απορρίπτει πανεύκολα το ανεξήγητο και αποδέχεται επίσης πανεύκολα το αδύνατο μετατρέποντας το όχι μόνο σε πιθανό αλλά και σε υπαρκτό. Αυτή η τακτική του, δημιουργεί μια σειρά από αλληλοσυγκρουόμενες καταστάσεις, αλλά όπως είθισται να γίνεται, με προτεταμένη την άρνηση ως ασπίδα, αρνείται να τις αντιμετωπίσει.

Το πλέον κλασσικό παράδειγμα είναι η αστρολογία. Προσπαθείς να εξηγήσεις σε κάποιους, ότι είναι παντελώς αδύνατο να στηρίξεις μια άποψη σε χάρτες που δημιουργήθηκαν το 1000 πΧ και αφορούν ένα σύμπαν που με την γνώση που έχουμε σήμερα ξέρουμε ότι δεν έχει καμία σχέση με το τότε. Προσπαθείς να εξηγήσεις ότι βάσει της εμπεριστατωμένης επιστημονικής γνώσης που έχουμε σήμερα, γνωρίζουμε ότι το σύμπαν διαστέλλεται καθημερινά κατά κάτι εκατομμύρια έτη φωτός επηρεάζοντας ακόμα και τις μοίρες των πλανητών και πως αυτά από μόνα τους, καταρρίπτουν κάθε αστρολογική φιλοσοφία.

Μπορείς να το εξηγήσεις; Όχι. Απέναντι σου συναντάς την μόνιμη άρνηση. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί οι περισσότεροι φοβούνται ακόμα και να μπουν στη διαδικασία να κατανοήσουν πως λειτουργεί το σύμπαν; Μήπως γιατί αν κατανοήσουν το σύμπαν κατανοήσουν και την μηδαμινότητα τους μέσα σε αυτό που ονομάζουμε άπειρο σύμπαν; Μήπως γιατί φοβάται να παραδεχτεί ότι έχει κάνει λάθος; Ή μήπως επειδή φοβάται να παραδεχτεί ότι ο πραγματικός οδηγός της ζωής του είναι ο ίδιος και όχι κάποιος ανάδρομος πλανήτης και αυτό τον ξεβολέψει;

>>>

Η αληθινή σοφία δεν βρίσκεται ούτε στην Βικιπίντια, ούτε και στα βιβλία. Βρίσκεται στον εγκέφαλο και αφορά την ικανότητα του ανθρώπου να διαχειρίζεται αυτά που γνωρίζει και για τα οποία έχει όσο το δυνατόν πιο εμπεριστατωμένη άποψη. Βρίσκεται επίσης στην ικανότητα του ανθρώπου να αναγνωρίζει το γεγονός ότι η γνώση είναι μια συνεχής διαδικασία που βασίζεται στην εξέλιξη, άρα δεν είναι ποτέ άρτια. Επιστήμονας που θα ισχυριστεί ότι γνωρίζει τα πάντα πάνω στο αντικείμενο του, δεν είναι επιστήμονας και η διαφορά ενός αληθινά σοφού ανθρώπου, βρίσκεται στο ότι αφήνει πάντα ανοιχτό το ενδεχόμενο, αυτά που πιστεύει, να ανατραπούν από νέα δεδομένα ανά πάσα στιγμή.

Όπου βλέπεις υπεράμυνα μιας γνώσης, είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει γνώση αλλά η σύναξη πολλών επικεφαλίδων που με την πάροδο του χρόνου, κάποιοι τις συνθέτουν και τις προβάλλουν ως γνώση.

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να καλλιεργήσουμε την γνώση, αλλά την ικανότητα διαχείρισης της γνώσης που λαμβάνουμε σε σχέση με το πόσο χρήσιμη μας είναι, αλλά κυρίως σε σχέση με το πως αυτή τη γνώση, μπορούμε να την πάμε παρακάτω και να την εξελίξουμε για να πλησιάσουμε όσο γίνεται πιο κοντά στο πιο σημαντικό ζητούμενο, που είναι η επίγνωση. Τι είναι όμως η επίγνωση; Επίγνωση σημαίνει ένωση με την αλήθεια. Γνώση είναι η συγκέντρωση των απαιτούμενων πληροφοριών που χρειαζόμαστε για να φτάσουμε στην επίγνωση, στην αληθινή κατανόηση όχι μόνο του εαυτού μας αλλά και της σχέσης του εαυτού μας με το περιβάλλον του.

One thought on “Γνώση για την γνώση

  1. επιστροφη!!! ευχομαι να παει το ιδιο καλα οπως πρωτα!!!
    για να φτασει καποιος να διαχειριστει την γνωση πρεπει να εχει μυαλο. στην ελλαδα οταν εβρεχε μυαλα παααρα πολλοι κρατουσαν ομπρελες. τωρα κρατανε iphone που σκεφτονται αυτα. μετα θα στεκονται στην ουρα μαζι με το σισιτιο να παιρνουν και το πασο ελευθερας να μη σκεφτονται καθολου. τουλαχιστον θα σταματησει και το ισοπεδομα των προσωπικοτητων απο καποιους γιατι δεν θα υπαρχουν προσωπικοτητες. ολες θα ειναι σε ενα επιπεδο.

Θερμή παράκληση όχι greeklish

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s